"อนุสาวรีนี้เตือนจิตร์              ให้กูคิดรำพึงถึงสหาย
โอ้อาลัยใจจู่อยู่ไม่วาย            กูเจ็บคล้ายศรศักดิ์ปักอุรา
ยากที่ใครเขาจะเห็นหัวอกกู       เพราะเขาดูเพื่อนเห็นแต่เป็นหมา
เขาดูแต่เปลือกนอกแห่งกายา     ไม่เห็นฦกตรึกตราถึงดวงใจ
เพื่อนเป็นมิตร์ชิดกูอยู่เนืองนิตย์    จะหามิตร์เหมือนเจ้าที่ไหนได้
ทุกทิวาราตรีไม่มีไกล              กูไปไหนเจ้าคอยเป็นเพื่อนทาง
ช่างจงรักภักดีไม่มีหย่อน          จะนั่งนอนยืนเดินไม่มีห่าง
ถึงยามกินเคยกินกับกูพลาง        ถึงยามนอน ๆ ข้างไม่ห่างไกล
อันตัวเพื่อนเหมือนมนุษย์สุจริต     จะผิดอยู่แต่เพียงพูดไม่ได้
แต่เมื่อกูใคร่รู้ความในใจ            กูมองดูรู้ได้ในดวงตา
โอ้อกกูดูเพื่อนอยุ่หรัด ๆ           เพื่อนมาพลัดพรากไปไม่เห็นหน้า
กูเผลอ ๆ ก็ชะเง้อเผื่อเพื่อนมา      เสียงกุกกักก็ผวาตั้งตามอง
อันความตายเป็นธรรมดาโลก       กูอยากตัดความโศกกมลหมอง
นี่เพื่อนตายเพราะผู้ร้ายมันมุ่งปอง   เอาปืนจ้องสังหารผลาญชีวี
เพื่อนมอดม้วยด้วยมือทุรชน        เอารูปคนสวมใส่คลุมใจผี
เป็นคนจริงฤาปราศซึ่งปราณี        นี่รากษสอัปปรีปราศเมตตา
มันยิงเพื่อนเหมือนกูพลอยถูกด้วย  แทบจะม้วยชีวังสิ้นสังขาร์
จะหาเพื่อนเหมือนเจ้าที่ไหนมา     ช้ำอุราอาไลยไม่วายวัน
เมื่อยามมีชีวิตร์สนิทใจ             ยามบรรไลยลับล่วงดวงใจสั่น
ด้วยอำนาจจงรักภักดีนั้น           ขอให้เพื่อนขึ้นสวรรค์สำราญรมย์
ถึงจะมีหมาอื่นมาแทนที่            กูก็รักเพื่อนนี้เป็นปฐม
ที่ไหนเล่าจะสนิทและชิดชม        ที่ไหนเล่าจะนิยมเท่าเพื่อนรัก
ถึงแม้จะไม่มีรูปนี้ไว้                รูปเพื่อนฝังดวงใจกูตระหนัก
แต่รูปนี้ไว้เป็นพยานรัก             ให้ประจักษ์แก่คนผู้ไมตรี
เพื่อนเป็นเยี่ยงอย่างมิตร์สนิทยิ่ง    ภักดีจริงต่อกูอยู่เต็มที่
แม้คนใดเป็นได้อย่างเพื่อนนี้        ก็ควรนับว่าดีที่สุดเอย"
   ***(ขออุทิศแด่ย่าเหลในล้นเกล้ารัชกาลที่ 6 )***
----ขอบคุณ อ.ทศ  คณนาพร  ที่เขียนหนังสือที่มีค่าที่สุดนี้----
                                             ขอบคุณค่ะ